Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Γιάννης Καλατζής: Ακυκλοφόρητα 45άρια (πλήρης έκδοση)

Επανέρχομαι με πολλή χαρά στην πρόσφατη ανάρτηση με τα ακυκλοφόρητα 45άρια του Γιάννη Καλατζή, για να σας παρουσιάσω εκ νέου τη συλλογή στην ολοκληρωμένη της πια μορφή.
Σημείωνα λοιπόν στην προηγούμενη ανάρτηση ότι υπήρχε ένα ακόμη τραγούδι, το "Σπουργιτάκι ορφανό", γραμμένο από τον Κώστα Καπλάνη το 1968, το οποίο, αν και ηχογραφήθηκε κανονικά στο στούντιο, δεν κυκλοφόρησε ποτέ κι ως εκ τούτου θεωρούσα ότι ήταν αδύνατον να βρεθεί!
Κι όμως έγινε το θαύμα! Το τραγούδι βρέθηκε! Μας το χαρίζει ο καλός φίλος Ιωάννης Μ., τον οποίο φυσικά ευχαριστώ από καρδιάς.
Με την ευκαιρία όμως της ανανέωσης του αρχείου, αποφάσισα να συμπεριλάβω και το τραγούδι "Λες κι οργώνω μες στα βράχια" του Απόστολου Καλδάρα που κυκλοφόρησε το 1968 σε δεύτερη εκτέλεση με ερμηνεύτρια την Καίτη Αμπάβη. Κι αυτό, γιατί τη δεύτερη φωνή σ' αυτή την εκτέλεση κάνει ο Γιάννης Καλατζής, κάτι εντελώς ασυνήθιστο μέσα στη δισκογραφία του μεγάλου τραγουδιστή.
Χαρείτε λοιπόν ολοκληρωμένη τη συλλογή με τα ανέκδοτα ή ακυκλοφόρητα τραγούδια του Γιάννη Καλατζή.


(c) Vinyl 45'' | MINOS | 1968-1973 | mp3/wma | Αυτοσχέδια εξώφυλλα
πηγή: π.Αρτ./d58/Ιωάννης

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Θάνος Μικρούτσικος: Βίκτωρ και Βικτώρια (1984)

Ιδού ένα δείγμα από την πλουσιότατη θεατρική μουσική του Θάνου Μικρούτσικου και μάλιστα για το μουσικό θέατρο. Συγκεκριμένα, πρόκειται για τα τραγούδια που ακούγονταν στο θεατρικό μιούζικαλ της Αλίκης Βουγιουκλάκη "Βίκτωρ και Βικτώρια", το οποίο στο παρελθόν γνώρισε σημαντικές στιγμές είτε στην κινηματογραφική είτε στη θεατρική διεθνή σκηνή.
Το έργο, με αρχικό τίτλο στα γερμανικά Viktor und Viktoria, γράφτηκε και γυρίστηκε για τον κινηματογράφο το 1933 από τον Γερμανό σκηνοθέτη Reinhold Schunzel. Η υπόθεση τοποθετείται σ' ένα καμπαρέ του μεσοπολεμικού Βερολίνου. Περιγράφει την ιστορία της άσημης τραγουδίστριας Βικτώρια Γκραντ, η οποία αποφασίζει να παραστήσει τον άνδρα που υποδύεται ...τη γυναίκα, για να είναι πιο πειστική στο ρόλο της. Το νούμερο αυτό θα την κάνει διάσημη και περιζήτητη, κάτι που θα προκαλέσει τη ζηλοφθονία των άλλων, ώσπου θα πέσει στα δίχτυα του έρωτα και θα αποκαλύψει το αληθινό της φύλο. Είναι λοιπόν ένα παιχνίδι φύλων, το οποίο παραπέμπει σε πανάρχαια αρχέτυπα, ενώ παράλληλα έγινε το πρότυπο για πολλές νεότερες παραλλαγές του μύθου αυτού. 
Στον κινηματογράφο έχουμε μια δεύτερη εμφάνιση του ίδιου έργου το 1957 με την ομώνυμη ταινία του Karl Anton, ενώ το διασημότερο remake ανήκει στον βρεττανό σκηνοθέτη Blake Edwards με την ταινία Victor Victoria (1982), στην οποία πρωταγωνιστεί η σπουδαία Julie Andrews, ενώ η δράση πλέον τοποθετείται στο Παρίσι του '30.
Η συγκεκριμένη παράσταση στην ελληνική σκηνή παρουσιάστηκε κατά τη θεατρική σεζόν 1983-84 στο Θέατρο Αλίκη. Η μετάφραση έγινε από τον έμπειρο Μάριο Πλωρίτη. Οι στίχοι των τραγουδιών γράφτηκαν από τον Μάριο Πλωρίτη και τον Γιώργο Παυριανό. Η σκηνοθεσία έγινε από τον Γιώργο Ρεμούνδο. Έπαιξαν και τραγούδησαν οι: Αλίκη Βουγιουκλάκη, Βλάσης Μπονάτσος, Γιώργος Μούτσιος, Ηλίας Λογοθέτης και Σάκης Μπουλάς. Τι κρίμα! Σχεδόν όλοι τους μακαρίτες πια!
Η μουσική του Θάνου Μικρούτσικου έγινε με πολύ κέφι και φαντασία υπηρετώντας ιδανικά το κείμενο, αλλά και το συγκεκριμένο θεατρικό είδος και την εποχή του. Τα τραγούδια κυλούν ευχάριστα με πολλές ρυθμικές και μελωδικές εναλλαγές μέσα από ήχους που παραπέμπουν σε καμπαρέ του μεσοπολέμου και στη χρυσή εποχή της τζαζ. 
Συμμετέχουν κορυφαίοι μουσικοί, όπως: Θάνος Μικρούτσικος (πιάνο), Σωκράτης Άνθης (τρομπέτα), Ηλίας Κολοβός (κλαρινέτο), David Lynch (σαξόφωνο), Γιώργος Φακανάς (ηλεκτρικό μπάσο), Νίκος Τουλιάτος (ντραμς), Παντελής Δεσποτίδης (βιολί)

(c) LP | CBS | 1984 | mp3 | Εξώφυλλα
πηγή: d58

Νίκος Καρούζος: Ομορφαίνω τη μοίρα (1992)

Ο Νίκος Καρούζος αποτελεί εμβληματική μορφή της μεταπολεμικής μας ποίησης. Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1926 και πέθανε στην Αθήνα το 1990. Στα νεανικά του χρόνια είχε δραστηριοποιηθεί στις τάξεις της ΕΠΟΝ και είχε άμεση εμπλοκή στον εμφύλιο, γεγονός που τον οδήγησε σε μεγάλα διαστήματα εξορίας στην Ικαρία και τη Μακρόνησο. Νέες περιπέτειες γνώρισε και στα χρόνια του Απριλιανού καθεστώτος, ενώ αργότερα εργάστηκε επί σειρά ετών στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας ως παραγωγός λογοτεχνικών εκπομπών.
Μόλις το 1944 δημοσίευσε το πρώτο του κείμενο στο περιοδικό Νέα Γενιά της ΕΠΟΝ, ενώ το πρώτο του ποίημα ("Σίμων ο Κυρηναίος") δημοσιεύτηκε το 1949 στο περιοδικό Ο αιώνας μας. Το 1953 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "Η επιστροφή του Χριστού". Δημοσίευσε πολλά κείμενά του σε ποικίλα λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής, όπως Αθηναϊκά Γράμματα, Επιθεώρηση Τέχνης και Νέα Εστία, ενώ το 1962 κατέκτησε το α' βραβείο ποίησης της Ομάδας των Δώδεκα. Εκτός από τις δεκάδες ποιητικές συλλογές που εξέδωσε, καταπιάστηκε και με τον πεζό λόγο γράφοντας δοκίμια για το θέατρο και τη ζωγραφική, ενώ ασχολήθηκε και με ξένες μεταφράσεις.
Η ποίηση του Νίκου Καρούζου χαρακτηρίζεται από μια μυστικιστική διάθεση κι έχει έντονα στοιχεία φιλοσοφικού και θρησκευτικού στοχασμού με επίμονες υπαρξιακές ανησυχίες.
Στην ελληνική δισκογραφία έκανε την είσοδό του το 1991 με το δίσκο "Φίλοι που φεύγουν" του Γιάννη Μαρκόπουλου, όπου περιλαμβάνονται οκτώ μελοποιημένα ποιήματα, ανάμεσα στα οποία και το υπέροχο "Όσο κρατήσει η ζωή" που ερμήνευσαν θαυμάσια ο Μανώλης Μητσιάς, αλλά και η Χαρούλα Αλεξίου. Το 2000 ο Νίκος Κυπουργός περιέλαβε το ποίημα "Απολέλυσαι της ασθενείας σου" στο δίσκο "Χριστός Κύριος", ενώ η Μάρω Βαμβουνάκη μελοποίησε το ποίημα "Μυχοθήκη" για το δίσκο της "Το τερραίν του Παραδείσου" (2006). Η φωνή του ποιητή ακούγεται σε κάποιους σκόρπιους στίχους που περιέλαβε στο δίσκο "Η βροχή από κάτω" το 2006 ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου.
Ηχογραφήθηκαν επίσης δύο ολοκληρωμένοι δίσκοι με απαγγελίες ποιημάτων του Νίκου Καρούζου. Ο ένας ανήκει στη σειρά "Ελληνικός Λόγος" (1999) από το Αρχείο Ραδιοφώνου της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Ο άλλος δίσκος είναι αυτός που σας προσφέρω. Επιγράφεται "Ομορφαίνω τη μοίρα" και εκδόθηκε το 1992. Περιλαμβάνει ένα εκτεταμένο απάνθισμα από το ποιητικό του έργο. Διαβάζει ο ίδιος ο ποιητής.

(c) LP | Ιπτάμενος | 1992 | mp3 | Εξώφυλλα
πηγή: Μάκης/d58

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Στράτος Καμενίδης: Τραγούδια με τον Γιάννη Βογιατζή και τη Μαρίζα Κωχ

Πόσοι, αλήθεια, γνωρίζουν τον λαϊκό συνθέτη Στράτο Καμενίδη; Ασφαλώς πολύ λιγότεροι απ' όσους ξέρουν το υπέροχο χασάπικο "Το παρελθόν θυμήθηκα", με το οποίο μας συστήθηκε πριν από μερικά χρόνια η Μελίνα Ασλανίδου, έστω κι αν αγνοούν τον δημιουργό του, όπως δυστυχώς είναι η μοίρα πολλών δημιουργών!
Ο Στράτος Καμενίδης γεννήθηκε το 1931 και πέθανε το 2011. Αν και είχε ολοκληρωμένες μουσικές σπουδές, βρέθηκε να υπηρετεί το λαϊκό τραγούδι πλάι στον Αλέκο Πατσιφά της Fidelity κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '50. 
Παρόλο που έγραψε αρκετά λαϊκά τραγούδια που γνώρισαν επιτυχία, φαίνεται πως νωρίς για κάποιο τυχαίο λόγο αποφάσισε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του και σε διαφορετικές μορφές του τραγουδιού. Ακούγοντας λοιπόν τυχαία μια κουβέντα κάποιου ελαφρού συνθέτη, ο οποίος σχολίασε υποτιμητικά τις υψηλές απολαβές του λέγοντας πως δεν ήταν παρά ένας μπουζουξής, αποφάσισε να γράψει τραγούδια σε "ελαφρό" ύφος και τα παρουσιάσει στον εμβρόντητο Πατσιφά. 
Πραγματικά, η μεταμόρφωση ήταν εντελώς απροσδόκητη. Ήταν δυο τραγούδια για τη φωνή του Γιάννη Βογιατζή που τα ερμήνευσε μόνο με συνοδεία κιθάρας και φυσαρμόνικας! Το αποτέλεσμα ήταν απολύτως συναρπαστικό και ο Πατσιφάς δέχθηκε με χαρά τη νέα πρόταση! Πρόκειται για τα τραγούδια: "Κόρη του ποταμού" και "Φεγγάρι π' αλητεύεις". Οι στίχοι είναι του Χαράλαμπου Βασιλειάδη. Είναι γραμμένα σε ύφος μπαλάντας. Παίζουν κλασική κιθάρα η Λίζα Ζώη και ο Ευάγγελος Ασημακόπουλος, ενώ φυσαρμόνικα η Γιώτα Γιάννα. Τρυφερές μελωδίες σε πρώιμο νεοκυματικό ύφος. Η ηχογράφηση έγινε το 1961.
Άλλα δυο τραγούδια του Στράτου Καμενίδη που ηχογραφήθηκαν πάλι για τη Fidelity το 1965 έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον, γιατί αναδεικνύουν αυτή τη διαφορετική πλευρά του δημιουργού. Πρόκειται για τα τραγούδια: "Ακροθαλασσιά" και "Τι μπορεί να 'ν' αυτό" και τα δυο σε στίχους του Ι. Παπανικολόπουλου. Δυο χαρούμενα τραγούδια πολύ πιο κοντά στον ήχο του Νέου Κύματος που ήδη είχε αρχίσει να κατακλύζει το ελληνικό τραγούδι. Η ενορχήστρωση εδώ είναι πλουσιότερη, αλλά το μπουζούκι απουσιάζει παντελώς από την ορχήστρα. Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτών των τραγουδιών είναι ότι μας συστήνουν μια καινούργια τραγουδίστρια με δροσερή κι εκφραστική φωνή: Τη Μαρίζα Κωχ.

(c) Vinyl 45'' | Philips/Fidelity | 1961/1965 | mp3 | Ετικέτες
πηγή: Μάκης

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Μικρό αφιέρωμα στη γιορτή της Παναγιάς

Γιορτή της Παναγιάς σήμερα κι αξίζει να αφιερώσουμε τη σημερινή μας ανάρτηση στην αγαπημένη της μορφή.
Πάνω από 500 υπολογίζονται τα Θεοτοκωνύμια, τα επίθετα δηλαδή της Παναγιάς που συναντούμε σε κάθε γωνιά της ελληνικής γης.
Και πάντα η μορφή της ανακαλείται αυθόρμητα στα χείλη όλων, είτε στη χαρά, είτε στη θλίψη ή τη δύσκολη στιγμή.
"Όπου πίκρα και ορφάνια και φτωχολογιά | με τα μάτια βουρκωμένα βρίσκεται η Παναγιά"
μας θυμίζει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος στον υπέροχο λαϊκό ύμνο που έγραψε μαζί με τον Απόστολο Καλδάρα στο "Βυζαντινό Εσπερινό".
Φυσικά η εκκλησιαστική υμνολογία είναι πλημμυρισμένη από υπέροχους ύμνους για την Παναγία, ενώ και η δυτική λόγια μουσική μας έχει χαρίσει μερικές από τις λυρικότερες δημιουργίες όλων των μεγάλων συνθετών ανά τους αιώνες.
Ως μικρό αφιέρωμα λοιπόν στη σημερινή γιορτή της Παναγίας σας προσφέρω δυο σπάνια δισκάκια:
Το ένα εκδόθηκε το 1980 σε extended 45άρι από τις εκδόσεις της Δισκοθήκης της Ζωής και περιλαμβάνει βυζαντινούς ύμνους που ερμηνεύει ο Πρωτοπρεσβύτερος πατήρ Αθανάσιος Β. Τσουμαρης.
Το άλλο δισκάκι είναι αφιερωμένο στο "Εν Τήνω Πανελλήνιον Ιερόν Ίδρυμα της Ευαγγελιστρίας" και περιλαμβάνει στη μια πλευρά ύμνους και τροπάρια για την Παναγία και στην άλλη ένα εξόχως ενδιαφέρον ιστορικό σχετικά με την εύρεση της θαυματουργής εικόνας της Μεγαλόχαρης της Τήνου, αλλά και τη διαχρονική δράση του Ιδρύματος.

(c) Vinyl 45 extended | mp3 | Εξώφυλλα & ετικέτες
ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΑ: ΔΙΣΚΟΣ 1 | ΔΙΣΚΟΣ 2
πηγή: π.Αρτ

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Γιοβάννα: Yovanna Sings of Athens (1965)

Η τετραετία 1962-1965 υπήρξε η πιο γόνιμη στην καριέρα της Γιοβάννας, καθώς ήταν το διάστημα του διεθνούς της ανοίγματος με δεκάδες κοντσέρτα σε ολόκληρη την Ευρώπη και κυρίως στη Σοβιετική Ένωση, όπου για ένα διάστημα μεσουράνησε γνωρίζοντας αποθεωτική δημοτικότητα. Το διάστημα αυτό ορίζεται κι από τη συμμετοχή της σε δύο διεθνή φεστιβάλ τραγουδιού, το 1962 στο Sopot της Πολωνίας και το 1965 στο λαμπερό φεστιβάλ της Eurovision εκπροσωπώντας την Ελβετία.
Στο κλείσιμο αυτού του κύκλου λοιπόν κυκλοφόρησε στην Αμερική ένας δίσκος της Γιοβάννας με δώδεκα από τα ωραιότερα τραγούδια της. Τίτλος του δίσκου: Yovanna Sings of Athens. Εκδόθηκε από τη δισκογραφική εταιρία Grecophon που ειδικεύονταν σε ηχογραφήσεις Ελλήνων καλλιτεχνών που έκαναν διεθνή καριέρα ή πήγαιναν στην Αμερική για περιοδείες. 
Στο δίσκο περιλαμβάνονται συνθέσεις του Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζιδάκι, του Σπήλιου Μεντή, του Μίμη Πλέσσα, του Αλέκου Γεωργιάδη, του Γιώργου Κατσαρού, του Λυκούργου Μαρκέα και του Στράτου Καμενίδη. Ετερόκλητο υλικό που ενοποιείται ιδανικά από τις έξοχες ερμηνείες της Γιοβάννας. Αν και τα τραγούδια βρίσκονται πλέον εύκολα σε διάφορες ψηφιακές συλλογές, ο ίδιος ο δίσκος είναι εξαιρετικά δυσεύρετος.

(c) LP | Grecophon | 1965 | mp3 | Εξώφυλλα
πηγή: Μάκης/d58

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Γιοβάννα: Η συναυλία στη Μόσχα (1963)

Έχοντας ξεκινήσει με συνεχείς συμμετοχές στα πρώτα φεστιβάλ ελληνικού τραγουδιού (1959, 1960) κι έχοντας κατακτήσει το πρώτο βραβείο το 1960 με το τραγούδι "Καλοκαιράκι" του Σπήλιου Μεντή, η σπουδαία ερμηνεύτρια του ελαφρού τραγουδιού Γιοβάννα, κατά κόσμον Ιωάννα Φάσσου-Καλπαξή, δεν άργησε ν΄ανοίξει τα φτερά της και στο διεθνή μουσικό ορίζοντα. 
Η αρχή θα γίνει με τη θριαμβευτική συμμετοχή της στο Φεστιβάλ του Sopot στην Πολωνία το 1962, όπου κατέκτησε το πρώτο βραβείο με το τραγούδι του Μίμη Πλέσσα "Τι κρίμα". Η επιτυχία αυτή της δίνει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει πολυάριθμες ζωντανές εμφανίσεις σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις συνοδευόμενη αρχικά από τον Μίμη Πλέσσα και στη συνέχεια από τον Κώστα Καπνίση.
Κατά τη διετία 1963-1964 η Γιοβάννα ήταν σχεδόν μόνιμα εγκατεστημένη στη Σοβιετική Ένωση, όπου γνώρισε αποθεωτική επιτυχία σε μια μεγάλη σειρά συναυλιών της παρουσιάζοντας κυρίως ελληνικά τραγούδια. Εκεί μάλιστα πραγματοποίησε και αρκετές ηχογραφήσεις δίσκων, οι οποίες έγιναν ανάρπαστες πουλώντας χιλιάδες αντίτυπα. 

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Η Γιοβάννα τραγουδά Μάνο Χατζιδάκι (ανέκδοτη ηχογράφηση)

Μιας και σήμερα συμπληρώνονται 59 ακριβώς χρόνια από τη μέρα που η μάνα μου έφερε στον κόσμο την αφεντιά μου, είπα να σας κάνω ένα δωράκι γενεθλίων! Προέκυψε μέσα από το σκάλισμα των αρχείων μου για τη Γιοβάννα, ψάχνοντας κυρίως για εκείνα τα πρώτα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου που σας παρουσίασα μόλις χθες.
Και ξαφνικά βρέθηκε στα χέρια μου μια ανέκδοτη ηχογράφηση της Γιοβάννας χρονολογούμενη κάπου μεταξύ 1968 και 1971, όπου περιλαμβάνονται δώδεκα κλασικά τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι γραμμένα τα περισσότερα στη δεκαετία του '50 και το πρώτο μισό του '60! Μπορεί να έχουν γνωρίσει σπουδαίες και αξεπέραστες ερμηνείες πολλά από αυτά τα τραγούδια, αλλά θα διαπιστώσετε ότι η λιτή και ώριμη προσέγγιση της Γιοβάννας τους δίνει μια συναρπαστική φρεσκάδα και ζωντάνια. Μαζί με τη Γιοβάννα σε κάποια τραγούδια ακούγονται και οι Αδελφοί Τζαβάρα, οι οποίοι τη συνοδεύουν άλλωστε με τις κιθάρες τους, ενώ σε ένα τραγούδι τη συνοδεύει φωνητικά η Μαίρη Δαλάκου

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Η Γιοβάννα σε 4 τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου (1963)

Το 1962 ήταν η χρονιά που έκανε την εμφάνισή του στην ελληνική μουσική ο Σταύρος Ξαρχάκος κατακτώντας αμέσως μια θέση δίπλα στους δύο Διόσκουρους του τραγουδιού μας, τον Μίκη και τον Μάνο, που ήδη μεσουρανούσαν στο μουσικό στερέωμα. Το ξεκίνημα μάλιστα του νεαρού συνθέτη έδειξε αμέσως και το κύριο εκφραστικό εργαλείο, μέσω του οποίου θα προωθούσε τις υπέροχες μελωδικές του συνθέσεις, δηλαδή τον κινηματογράφο. 
Εκείνη λοιπόν τη χρονιά έγραψε μουσική για δυο ελληνικές ταινίες: Η μία ήταν το "Ταξίδι" του Ντίνου Δημόπουλου. Η άλλη ήταν "Ο τρίτος δρόμος" που σκηνοθέτησε ο Ίων Νταϊφάς. Για τη δεύτερη ταινία ο Ξαρχάκος έγραψε και μερικά τραγούδια σε στίχους του σκηνοθέτη που ερμήνευσε η σπουδαία ερμηνεύτρια του ελαφρού τραγουδιού Γιοβάννα σε μια εποχή που γνώριζε μεγάλη επιτυχία εντός των συνόρων, ενώ παράλληλα ξεκινούσε και την αξιοσημείωτη διεθνή της καριέρα. 
Πρόκειται για τέσσερα πανέμορφα τραγούδια σε ύφος "ελαφρό", τα οποία ηχογραφήθηκαν τον Γενάρη του 1963 και κυκλοφόρησαν στις 45 στροφές. Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία σχετικά με τη δισκογραφική παρουσία αυτών των τραγουδιών, αφού εκδόθηκαν σε διπλή μορφή: Τα τραγούδια "Χόρεψαν τ' άσπρα πουλιά" (το πιο δημοφιλές) μαζί με το "Με ρωτάς" κυκλοφόρησαν σε απλό 45άρι, ενώ παράλληλα μπήκαν και σε extended 45άρι, στο οποίο προστέθηκαν και τα άλλα δύο ("Πάρε το δρόμο μας", "Ξέρω μια ματιά"). Μάλιστα αυτό το extended εκδόθηκε με δύο διαφορετικά εξωφυλλάκια! Όλα αυτά βέβαια αφορούν την ιστορία κι ελάχιστη σημασία έχουν πια. Εμείς έχουμε τα ίδια τα τραγούδια που δεν τα έσβησε ο χρόνος και μπορούμε και σήμερα, μετά από 55 χρόνια, να τα χαιρόμαστε!

(c) Vinyl 45'' extended | Fidelity | 1963 | Εξώφυλλα
πηγή: d58/π.Αρτ.

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

Athenians of Toronto: Σαν σκοτεινιάζει (1971)

Οι Athenians of Toronto υπήρξαν ένα ενδιαφέρον ελληνικό γκρουπ που δραστηριοποιήθηκε στις αρχές του '70 με έδρα το Τορόντο του Καναδά ερμηνεύοντας δικά τους τραγούδια, αλλά και διασκευάζοντας με το δικό τους τρόπο πολλές διεθνείς επιτυχίες της εποχής. Τραγουδούσαν στα ελληνικά και κινούνταν με την ίδια ευκολία στον διεθνή ήχο, αλλά και στο ελληνικό λαϊκό. Ιδρύθηκαν το 1966 από τα αδέρφια Κώστα και Νίκο Φιλιππαίο, όταν ακόμη βρίσκονταν στα εφηβικά τους χρόνια. Συχνά συνόδευαν γνωστούς Έλληνες τραγουδιστές που βρέθηκαν σε περιοδείες στην Αμερική.
Ο κυριότερος καρπός της πολύχρονης δραστηριότητάς τους ήταν ο δίσκος "Σαν σκοτεινιάζει" που κυκλοφόρησε το 1971 από τη δική τους εταιρία Athenian Record Company. Ο δίσκος περιλαμβάνει δύο φωνητικές και δύο οργανικές συνθέσεις του Κώστα Φιλιππαίου, ενώ τα υπόλοιπα κομμάτια αποτελούν διασκευές διάσημων ξένων χιτ με βαριές υπογραφές, όπως του Santana, των Doors κλπ. Σπάνιος δίσκος που πωλείται σε κάποια site σε εξωφρενική τιμή!

(c) LP | Athenian Record Company | 1971 | mp3 | Εξώφυλλα
πηγή: Μάκης

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Georges Moustaki: Live (1975)

Ήθελα να επιμείνω λίγο στην Αρλέτα μετά την μεγάλη συγκίνηση που προκάλεσε το άγγελμα του θανάτου της, ειλικρινή - ελπίζω - γιατί δυστυχώς το σύγχρονο ακροατήριο έχει αποστρέψει επιδεικτικά το ενδιαφέρον του από τους πραγματικούς θεράποντες της μουσικής τέχνης προς τα αναλώσιμα και θνησιγενή κατασκευάσματα του αδηφάγου καταναλωτισμού.
Και ιδού ένα απροσδόκητο δώρο από την αγαπημένη μου Βασιλικούλα που μου δίνει αυτή την ευκαιρία. Πρόκειται μάλιστα για ένα δίσκο που συνδυάζει πολλά από τα ονόματα που φιλοξενήθηκαν τελευταία στο Δισκοβόλο. Είναι ένας δίσκος του σπουδαίου Ελληνογάλλου τραγουδοποιού Georges Moustaki, ζωντανά ηχογραφημένος, που εκδόθηκε το 1975 από τη γερμανική Polydor. 
Ωστόσο στο δίσκο περιέχεται και ο Μίκης Θεοδωράκης και η Αρλέτα! Για την ακρίβεια, έχουμε μαζί με τα γνωστά τραγούδια του Moustaki, και τρία ελληνικά, δύο του Μίκη Θεοδωράκη ("Είμαστε δυο", "Ο καημός") κι ένα του Μάνου Χατζιδάκι ("Κυρ Μιχάλης"), ερμηνευμένα στα ελληνικά. Τα δυο τραγούδια του Μίκη τα ερμηνεύουν μαζί ο Μουστακί και η Αρλέτα. Το τραγούδι του Χατζιδάκι το ερμηνεύει εξολοκλήρου η Αρλέτα, η οποία εκείνη τη χρονιά επανήλθε δυναμικά στο προσκήνιο με το σπουδαίο δίσκο του Γιάννη Σπανού "Τρίτη Ανθολογία", ενώ είχε μεσολαβήσει 5/χρονη (αναγκαστική;) σιωπή! 
Σημειώνω πάντως ότι στους τίτλους του δίσκου το τραγούδι του Χατζιδάκι αναφέρεται λανθασμένα ως "Τραγούδι των κύκνων"

(c) LP | Polydor | 1975 | mp3 | Εξώφυλλα
πηγή: Βασιλική

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Η Αρλέτα τραγουδά με την κιθάρα της (1966)

Άλλη μια θλιβερή είδηση ήρθε σήμερα να προστεθεί στις σκοτεινές σελίδες αυτού του καλοκαιριού. Έφυγε από τη ζωή η αγαπημένη της νιότης μας, η υπέροχη ερμηνεύτρια του Νέου Κύματος Αρλέτα στα 72 της χρόνια. Δυστυχώς το τελευταίο διάστημα πέρασε σοβαρές περιπέτειες με την υγεία της, ώσπου σήμερα ήρθε το οριστικό τέλος. Αν η Βίκυ Μοσχολιού, κατά το χαρακτηρισμό του Μάνου Χατζιδάκι, ήταν το βιολοντσέλο του ελληνικού τραγουδιού, θα τολμούσα να πω ότι η Αρλέτα με οδηγούσε στα ηχοχρώματα των ξύλινων πνευστών. Πιο κοντά στο φαγκότο.
Η Αρλέτα λοιπόν, κατά κόσμον Αργυρώ-Νικολέτα Τσάπρα, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945 και σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.
Αναδείχθηκε στη σημαντικότερη και διαχρονικότερη ερμηνεύτρια του λεγόμενου "Νέου Κύματος", αν και δεν αποτελεί, νομίζω, το τυπικότερο δείγμα αυτού του μουσικού ρεύματος, καθώς προσωπικά θεωρώ αντιπροσωπευτικότερη τη φωνή της Καίτης Χωματά. 
Το ξεκίνημά της σημειώθηκε το 1966 με το τραγούδι "Μια φορά θυμάμαι" του Γιάννη Σπανού σε στίχους Γιώργου (Παπα)στεφάνου. Ο Σπανός της έγραψε αρκετά και όμορφα τραγούδια εκείνη την πρώτη περίοδο, ενώ παράλληλα η ίδια άρχισε να παρουσιάζει και δικές της συνθέσεις. Ο Σπανός είναι επίσης ο συνθέτης που, μετά την παρακμή του Νέου Κύματος, επανέφερε την Αρλέτα στο προσκήνιο στα μέσα της δεκαετίας του '70 με τον σπουδαίο δίσκο "Τρίτη Ανθολογία", μετά τον οποίο ξεκινά η δεύτερη, άκρως ενδιαφέρουσα, καριέρα της Αρλέτας στο ελληνικό τραγούδι που συνεχίστηκε μέχρι σήμερα.
Αυτός εδώ είναι ο πρώτος προσωπικός της δίσκος και φέρει για τίτλο το όνομά της, ενώ για υπότιτλο έχει: "Η Αρλέτα με την κιθάρα της". Στην αρίθμηση των προσωπικών της δίσκων αυτός μπορεί να πάρει τον αριθμό 1, ενώ ακολούθησαν άλλοι τέσσερις μέχρι το 1970 (Αρλέτα 2, Στο ρυθμό του αγέρα, 12+1 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, Έξι μέρες), ένας κάθε χρόνο, και μ' αυτούς ολοκληρώνει τον νεοκυματικό της κύκλο.

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Βασιλική Λαβίνα: Πες μου (1977)

Η Βασιλική Λαβίνα, σύζυγος του Γιάννη Μαρκόπουλου, υπήρξε μια ακόμη αξιόλογη τραγουδίστρια της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου. Διέθετε θαυμάσια φωνή, αλλά η δισκογραφική της παρουσία υπήρξε μάλλον περιορισμένη. Ξεκίνησε το 1974 με τις "Μαρτυρίες" του Δήμου Μούτση, όπου ερμήνευσε τέσσερα τραγούδια, ενώ την ίδια χρονιά ερμήνευσε κι ένα τραγούδι στους "Ροβινσώνες" του Απόστολου Καλδάρα, πριν συνδέσει αποκλειστικά και οριστικά την πορεία της με τον σπουδαίο συνθέτη-σύζυγό της. 
Το 1977 ηχογράφησε τον πρώτο από τους τρεις όλους κι όλους προσωπικούς της δίσκους με τίτλο "Πες μου". Πρόκειται για έναν λαϊκό δίσκο με τραγούδια μάλλον κατώτερα των φωνητικών της δυνατοτήτων, αν και τα υπογράφουν δύο καταξιωμένοι παλιοί συνθέτες, ο Μίμης Πλέσσας και ο Λίνος Κόκοτος. Με εξαίρεση το ομώνυμο τραγούδι, που πράγματι είναι πολύ όμορφο, τα υπόλοιπα ακούγονται μεν ευχάριστα, αλλά δεν ξεφεύγουν από τη μανιέρα του ελαφρολαϊκού συρμού. Δύο τραγούδια υπογράφει ο άγνωστος Φ. Μητρόπουλος
Οι στίχοι στα περισσότερα ανήκουν στην παραγωγικότατη Βαρβάρα Τσιμπούλη, αλλά και στο γηραιό Θάνο Σοφό. Αξιοπρόσεκτη ωστόσο είναι και η παρουσία του στιχουργού Κώστα Τριπολίτη με τρία τραγούδια, πολύ μακριά από το ύφος του που παγιώθηκε τα επόμενα χρόνια, στην πρώτη του εδώ δισκογραφική εμφάνιση.



(c) LP | EMI Columbia | 1977 | Flac | Εξώφυλλα
πηγή: d58

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Λιζέττα Νικολάου: Σ' αγάπησα, μ' αγάπησες (1980)

Με τίτλο "Σ' αγάπησα, μ' αγάπησες" κυκλοφόρησε το 1980 ο δεύτερος προσωπικός δίσκος της Λιζέττας Νικολάου, τρία χρόνια μετά τον πρώτο της, το "Χαμόγελο της Λιζέττας"
Τρεις συνθέτες, πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, συνεισφέρουν από τέσσερα τραγούδια ο καθένας. 
Η βαριά σκιά του Γιάννη Μαρκόπουλου είναι και πάλι παρούσα, καθώς εδώ υπογράφει τα τελευταία του τραγούδια για τη φωνή της τραγουδίστριας ολοκληρώνοντας έτσι την πολύχρονη και παραγωγική συνεργασία τους. Το περίφημο "Who Pays the Ferryman", που είχε κάνει νωρίτερα διεθνή καριέρα, εδώ ανοίγει το δίσκο διασκευασμένο σε κανονικό τραγούδι με στίχους του Γιάννη Καλαμίτση. Ακολουθεί το υπέροχο "Ώρα σας καλή" βασισμένο σε ποίηση του Φώτη Αγγουλέ, καθώς και το ομότιτλο τραγούδι του δίσκου που έχει στίχους του ποιητή Μιχάλη Κατσαρού. 
Η καθαρώς λαϊκή πλευρά του δίσκου ανήκει στον Χρήστο Νικολόπουλο με τραγούδια στο γνωστό του ύφος σε ρυθμούς κυρίως τσιφτετελιού. Ενδιαφέρουσα είναι η συμμετοχή του ανερχόμενου τότε συνθέτη Αντώνη Βαρδή, με τραγούδια που διακρίνονται για τη λυρική τους διάθεση, όπως το ωραιότατο "Ήρθες νύχτα" σε στίχους Κώστα Τριπολίτη.
Άνισος δίσκος με πολύ καλές, αλλά και αδιάφορες στιγμές. Η αλήθεια πάντως είναι ότι μετά το δίσκο αυτό δυστυχώς η καλή τραγουδίστρια πήρε την κατιούσα. Το 1982 παρουσίασε την τελευταία ενδιαφέρουσα δουλειά της ("Βενετιά και Φανάρι") και στη συνέχεια χάθηκε, έστω κι αν κατά καιρούς έδινε ένα παρών που πάντως περνούσε απαρατήρητο.

(c) LP | EMI Columbia | 1980 | mp3 | Εξώφυλλα
πηγή: d58

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Δημήτρης Λάγιος: Του Σολωμού και της Ζάκυνθος (1986)

Ο τόσο πρόωρα χαμένος συνθέτης μας Δημήτρης Λάγιος γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στις 7 Απριλίου του 1952 και πέθανε στην Αθήνα στις 9 Απριλίου του 1991, σε ηλικία μόλις 39 ετών. Μελέτησε πιάνο, κιθάρα και θεωρητικά με τους συνθέτες Μιχάλη Βούρτση και Δημήτρη Δραγατάκη στο Εθνικό Ωδείο. Συνέχισε τις μουσικές σπουδές του στην Αμερική στο πανεπιστήμιο του Ιλινόις, στο Σικάγο (1974-78, ανάλυση της μουσικής με καθηγητή τον Ernest Brown), όπου, παράλληλα, άρχισε να ασχολείται και με την έρευνα για το προεπαναστατικό τραγούδι στην Ελλάδα. Στην Αμερική γνώρισε και τη σύζυγο και παντοτινή του σύντροφο, Πέγκυ.
Στην Ελλάδα επέστρεψε οριστικά το 1980 κι επιδόθηκε σε εντατική μουσικολογική δραστηριότητα με επίκεντρο την αγαπημένη του γενέθλια γη. Προς τιμή της μάλιστα ονόμασε και την κόρη του Υακίνθη. Η αγάπη του για τα ιδιαίτερα γνωρίσματα της πατρίδας του (χρώματα, ήχοι) τον οδήγησαν στην έρευνα, στη μελέτη, στην καταγραφή και στη διδασκαλία έργων της Επτανησιακής Μουσικής Σχολής, απ' όπου προέκυψαν κάποιες δισκογραφικές δουλειές και η σύσταση του συνόλου καλλιτεχνών «Μουσικό Ασκηταριό», με το οποίο διοργάνωσε «Γιορτές Τέχνης και Λόγου» στη Ζάκυνθο. Επίσης ίδρυσε το «Κάλβειο Κέντρο Μουσικών Μελετών» και το «Κάλβειο Ωδείο». 

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Διονύσιος Σολωμός: Ύμνος εις την Ελευθερίαν

Σαν σήμερα, πριν από 152 χρόνια, στις 4 Αυγούστου 1865, επί βασιλιά Γεώργιου του Α' καθιερώθηκε ως Εθνικός Ύμνος του νέου Ελληνικού Κράτους η μελοποίηση των δύο πρώτων στροφών του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν» του επτανήσιου ποιητή Διονυσίου Σολωμού (1798-1857) από την επίσης επτανήσιο συνθέτη Νικόλαο Μάντζαρο Χαλικιόπουλο (1795-1872). Μάλιστα 100 χρόνια αργότερα ο ίδιος ύμνος καθιερώθηκε και ως Εθνικός Ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Βεβαίως το έργο στο σύνολό του είναι πολύ ευρύτερο, αφού απλώνεται σε 158 τετράστιχες στροφές με πλεκτή ομοιοκαταληξία. Στο έργο η έννοια της Ελευθερίας ταυτίζεται με την ορθόδοξη Ελλάδα σε μια σχέση αδιάσπαστη. Εικόνες από τους ηρωικούς αγώνες των ξεσηκωμένων Ελλήνων του ’21 με συνεχείς αναδρομές στο ένδοξο παρελθόν διατρέχουν όλο το κείμενο: Η αρχαία λάμψη, τα δεινά της μακραίωνης σκλαβιάς, η Τριπολιτσά και το Μεσολόγγι, οι μεγάλες νίκες σε θάλασσα και στεριά, η τραγωδία του εμφυλίου μέσα από τη σπαρακτική έκκληση της Ελευθερίας προς τους Έλληνες για ομόνοια και αδελφοσύνη.
Ο Διονύσιος Σολωμός άρχισε τη σύνθεση του έργου στα 1822 μετά από μια συνάντησή του με τον Σπυρίδωνα Τρικούπη και το ολοκλήρωσε τον Μάιο του 1823. Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1824 στο Μεσολόγγι και κυκλοφόρησε ευρύτερα το 1825. Γνώρισε στη συνέχεια πολυάριθμες ανατυπώσεις, ενώ μεταφράστηκε αμέσως σε πολλές γλώσσες.
Ο μεγάλος Επτανήσιος μουσουργός Νικόλαος Μάντζαρος, συνομήλικος σχεδόν και προσωπικός φίλος του Σολωμού, συνέθεσε ένα μεγαλόπνοο έργο σε μορφή καντάτας για χορωδία και πιάνο. Μάλιστα καταγράφονται δύο διαφορετικές μελοποιήσεις από τον συνθέτη σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα. Η πρώτη χρονολογείται λίγο μετά την έκδοση του ποιήματος, κάπου στα 1929-30, ενώ η δεύτερη στα 1942-43. Η πρώτη μελοποίηση τελικά επικράτησε κι από αυτήν προέκυψε ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας με απόφαση του Ελληνικού Κοινοβουλίου το 1865.
Το αρχείο που σας παρουσιάζω περιλαμβάνει την πλήρη απαγγελία του έργου διανθισμένη με μικρά μουσικά μοτίβα, όπως εκδόθηκε σε μορφή κασέτας και διανεμήθηκε από τον εκδοτικό οίκο Πατάκη το 1994. Απαγγέλλει ο Αντώνης Αναστασάκης, ο οποίος διαβάζει επίσης και σύντομα σχολιαστικά κείμενα του Ιωάννη Βλαντή.

(c) MC | ERACORD ΕΠΕ / ΠΑΤΑΚΗΣ | 1994 | mp3 | Εξώφυλλα
πηγή: d58


Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Νικολάου Λιζέττα: Το χαμόγελο της Λιζέττας (1977)

Η Λιζέττα Νικολάου υπήρξε μια από τις πιο αξιόλογες τραγουδίστριες της δεκαετίας του '70, αν και μάλλον υποτιμημένη σε σχέση με την ποιότητα της φωνής της, αλλά και του ρεπερτορίου της. 
Πρωτοεμφανίστηκε πλάι στον Βασίλη Τσιτσάνη, αλλά σύντομα βρέθηκε στην ομάδα του Γιάννη Μαρκόπουλου κι έγινε η βασική γυναικεία φωνή του συγκροτήματός του συμμετέχοντας σε πολλές ηχογραφήσεις (Θεσσαλικός Κύκλος, Αφιέρωμα, Ανεξάρτητα, Οροπέδιο), αλλά και ζωντανές εμφανίσεις του συνθέτη.
Ο πρώτος προσωπικός της δίσκος κυκλοφόρησε από την Columbia το 1977 και, παρά τον μάλλον αυτάρεσκο τίτλο "Το Χαμόγελο της Λιζέττας", είναι ένας πολύ όμορφος δίσκος με τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη, του Γιάννη Μαρκόπουλου, του Δήμου Μούτση και του Γιάννη Σπανού. Υλικό ίσως άνισο και ετερόκλητο, που πάντως αναδεικνύει επαρκώς τις αναμφισβήτητες φωνητικές αρετές της Λιζέττας. 
Τα ωραιότερα τραγούδια του δίσκου νομίζω πως είναι τα τρία που υπογράφει ο Δήμος Μούτσης ("Τώρα γι' άλλα τραγουδάμε", "Σαν ξημερώνει", "Μια κι είν' ο κόσμος"), τα οποία μάλιστα ακούστηκαν αρκετά εκείνα τα χρόνια, παρόλο που ο συνθέτης ήδη στρεφόταν σταδιακά προς άλλες μουσικές κατευθύνσεις. Μαζί μ' αυτά θα ξεχώριζα και το πολύ όμορφο τραγούδι "Αυτός ο Μάρτης" του Γιάννη Σπανού. Μάλλον εκτός κλίματος είναι τα τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη, αν και αξίζει μιας μνείας η ωραία λαϊκή σερενάτα "Απόψε να μην κοιμηθείς". Τέλος, από τα τρία τραγούδια του Μαρκόπουλου μόνο το ένα ("Εγώ θέλω") είναι πρωτότυπο, ενώ τα άλλα δύο είναι σε δεύτερη εκτέλεση.

(c) LP | EMI Columbia | 1977 | mp3 | Εξώφυλλα
πηγή: d58

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Γιάννης Καλατζής: Ακυκλοφόρητα 45άρια (1968-1973)

Ας επανέλθουμε για λίγο στον πρόσφατα θανόντα σπουδαίο λαϊκό τραγουδιστή Γιάννη Καλατζή, για να συμπληρώσουμε το κενό που απομένει στην προσωπική του δισκογραφία με μια μικρή συλλογή άγνωστων και ακυκλοφόρητων τραγουδιών του, τα οποία δεν έχουν περιληφθεί ποτέ σε κάποια από τις ποικίλες προσωπικές του ανθολογίες που έχουν κυκλοφορήσει κατά καιρούς είτε ως επίσημες εκδόσεις της Minos, είτε ως premium εκδόσεις διαφόρων εντύπων.
Πρέπει να θυμίσω βέβαια ότι η Minos μας χάρισε το 1996 μια θαυμάσια ψηφιακή συλλογή σπάνιων τραγουδιών του Γιάννη Καλατζή από τις 45 στροφές, αλλά δυστυχώς δεν προχώρησε στην έκδοση μιας συνέχειας που θα περιλάμβανε και τα υπόλοιπα ανέκδοτα 45άρια του τραγουδιστή, όπως έκανε πλουσιοπάροχα για πολλούς άλλους καλλιτέχνες. Κι έτσι τώρα εγώ - με προδήλως αλαζονική διάθεση (!!!) - σπεύδω να καλύψω αυτό το κενό με τούτη τη συλλογή!
Έχω μαζέψει λοιπόν 11 τραγούδια, τα περισσότερα σε καθαρά λαϊκό ύφος, γραμμένα από τον Γιώργο Μητσάκη, τον Μπάμπη Μπακάλη και τον Κώστα Καπλάνη, όλα ηχογραφημένα μέσα στο 1968. Μαζί μ' αυτά έχουμε και δυο από τα πρώτα πρώτα τραγούδια του Δήμου Μούτση σε δεύτερη εκτέλεση ("Μη μου χτυπάς τα μεσάνυχτα", "Στου Προφήτ' Ηλία"), τα οποία πρώτος είχε ερμηνεύσει ένα χρόνο νωρίτερα ο Σταμάτης Κόκοτας. Έχω συμπεριλάβει επίσης δυο γνωστά τραγούδια ("Όνειρο απατηλό", "Το μηδενικό") του Απόστολου Καλδάρα. Το πρώτο είναι σε δεύτερη εκτέλεση με πρώτο εκτελεστή και πάλι τον Σταμάτη Κόκοτα. Τέλος, έχουμε και το ελάχιστα γνωστό "Λέγοντας και κλαίγοντας" (στην άλλη πλευρά είχε το γνωστό "Ω, τι κόσμος, μπαμπά") του Βασίλη Δημητρίου, όπου συναντούμε το όνομα της Άννας Βίσση για πρώτη φορά (1973) στην ελληνική δισκογραφία.

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Ο Georges Moustaki τραγουδά Θεοδωράκη (1970)



Αναφερθήκαμε πρόσφατα στη συνεργασία του σημαντικού Ελληνογάλλου τραγουδοποιού Georges Moustaki με τον Μίκη Θεοδωράκη, όταν ο συνθέτης βρέθηκε στη Γαλλία μετά την αναγκαστική φυγή του από την Ελλάδα εξαιτίας του δικτατορικού καθεστώτος.
Την ίδια λοιπόν χρονιά (1970) που ο Μουστακί ερμήνευσε στα γαλλικά τον κύκλο "Chansons pour Andréas", ηχογράφησε άλλο ένα δισκάκι 45 στροφών με δυο τραγούδια ερμηνευμένα στην ιταλική γλώσσα. 
Το ένα από αυτά, με τίτλο "L' uomo dal cuore ferito" ("Ο άνθρωπος με την πληγωμένη καρδιά"), έχει μουσική του Μίκη Θεοδωράκη σε συνεργασία με τον Vito Pallavicini. 
Το άλλο τραγούδι επιγράφεται "Requiem per chissa chi" και γράφτηκε από τους Goerges Moustaki και Bruno Lauzi με μουσική επιμέλεια του Hubert Rostaing για τη συμμετοχή του τραγουδιστή στην 6η Διεθνή Μουσική Έκθεση της Βενετίας.

(c) Vinyl 45'' | Polydor | 1970 | mp3 | Εξώφυλλα
πηγή: π.Αρτ./Μάκης


Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Μάνος Χατζιδάκις: Ελλάς, η χώρα των ονείρων (1960)

Το 1960 υπήρξε μια οριακή χρονική συγκυρία για τον διάσημο Έλληνα συνθέτη Μάνο Χατζιδάκι, γιατί ήταν η χρονιά της παγκόσμιας καταξίωσής του μετά την κατάκτηση του όσκαρ τραγουδιού για "Τα παιδιά του Πειραιά", έστω κι αν ο ίδιος συνειδητά δεν το αποδέχθηκε ποτέ δηλώνοντας με κάθε ευκαιρία την απαξιωτική του διάθεση, γιατί θεωρούσε, όχι άδικα, ότι η λάμψη αυτού του βραβείου για ένα απλό τραγούδι - όχι από τα καλύτερά του - επισκίαζε επικίνδυνα το πιο σοβαρό του έργο!
Πάντως εκείνη η εποχή ήταν περίοδος δαιμονισμένης έμπνευσης του μεγάλου συνθέτη, η οποία διοχετεύτηκε πολύ γόνιμα στον κινηματογράφο, όπου έγραφε με καταιγιστικούς ρυθμούς. Έτσι λοιπόν, αμέσως μετά τη διάσημη μουσική για την ταινία του Ζιλ Ντασσέν, ήρθε μια παραγγελία από τη Γερμανία για τη μουσική επένδυση ενός κινηματογραφικού ντοκιμαντέρ που αναφερόταν στην Ελλάδα. Πρωτότυπος τίτλος της ταινίας: "Traumland der Sehnsucht". Τη σκηνοθέτησε ο Wolfgang Muller-Sehn. Στα ελληνικά ονομάστηκε "Ελλάς, η χώρα των ονείρων". Αν και πρόκειται για μάλλον αδιάφορη ταινία τουριστικού ενδιαφέροντος, ωστόσο διαθέτει αυτό το ακαταμάχητο πλεονέκτημα: Είναι πλημμυρισμένη με την εμπνευσμένη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι.

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Μίκης Θεοδωράκης, Georges Moustaki: Chansons pour Andréas (1970)

Το Απρίλιο του 1968 ο Μίκης Θεοδωράκης αποφυλακίστηκε προσωρινά από το χουντικό καθεστώς και εγκαταστάθηκε υπό περιορισμό στο σπίτι του στο Βραχάτι, όπου καταπιάστηκε αμέσως με τη μελοποίηση τεσσάρων ποιημάτων που είχε γράψει στη φυλακή, αφιερωμένων στον συγκρατούμενό του Ανδρέα Λεντάκη, σημαίνον τότε στέλεχος της ΕΔΑ. Πρόκειται για τον κύκλο "Τα τραγούδια του Ανδρέα", ο οποίος πρωτοεκτελέστηκε μετά τη φυγή του συνθέτη στο εξωτερικό το 1970. Συγκεκριμένα, η πρώτη εκτέλεση έγινε στη Ρώμη με ερμηνευτή τον Αντώνη Καλογιάννη, με τον οποίο ηχογραφήθηκε το 1971 και κυκλοφόρησε από την Polydor ως μέρος της συγκεντρωτικής έκδοσης "Ο Μίκης Θεοδωράκης διευθύνει Θεοδωράκη Νο 2".
Ωστόσο η πρώτη ηχογράφηση του κύκλου πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι το 1970 με ερμηνευτή τον σπουδαίο Ελληνογάλλο τραγουδοποιό Georges Moustaki (1934-2013), ο οποίος ερμήνευσε το έργο στα γαλλικά σε δική του μετάφραση και υπό τη μουσική διεύθυνση του Hubert Rostaing. Η σπάνια αυτή εκτέλεση κυκλοφόρησε στη διεθνή αγορά σε δισκάκι 45άρι extended από τη γαλλική Polydor με τίτλο "Chansons pour Andréas". Την ίδια εποχή ο Moustaki ηχογράφησε και άλλα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη ("Requiem per chi sa chi", "L' uomo dal cuore ferrito"), τα οποία πια είναι δυσεύρετα.


(c) Vinyl 45'' extended | Polydor | 1970 | wma | Εξώφυλλα
πηγή: π.Αρτ.

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Μίκης Θεοδωράκης: Τα πικροσάββατα (δυο νεότερες εκτελέσεις)

Το 1984 ο Μίκης Θεοδωράκης ηχογράφησε τον σημαντικότερο λαϊκό του δίσκο στη δεκαετία του '80, σε μια περίοδο έντονης εσωστρέφειας και επαναπροσδιορισμού της μουσικής του ταυτότητας. Τίτλος του: "Τα πικροσάββατα". Ήταν και η πρώτη ολοκληρωμένη του συνεργασία με τον μεγάλο στιχουργό Λευτέρη Παπαδόπουλο, με τον οποίο αργότερα η συνεργασία θα αποδώσει μπόλικους καρπούς. 
Ερμηνευτής του δίσκου ήταν ο δοκιμασμένος λαϊκός τραγουδιστής Δημήτρης Μητροπάνος, ο οποίος έβγαινε σιγά σιγά από την περιοχή του λούμπεν λαϊκού τραγουδιού της πίστας, όπου είχε εγκλωβιστεί τα προηγούμενα χρόνια και προσπαθούσε μέσα από συνεργασίες με καταξιωμένους δημιουργούς να βρει ένα πιο στέρεο βηματισμό. Είχε προηγηθεί η ωραία συνεργασία του με τον Γιώργο Χατζηνάσιο ("Τα συναξάρια"), ενώ ακολούθησε η συνάντησή του με τον Σταύρο Κουγιουμτζή ("Τα νυχτέρια μας") κι όλα αυτά λίγα χρόνια πριν βρεθεί στο δρόμο του ο Μάριος Τόκας και απογειώσει την καριέρα του.

Είναι αξιοσημείωτο ότι "Τα πικροσάββατα" γνώρισαν μια μάλλον απροσδόκητη δισκογραφική πορεία, αφού στη συνέχεια είχαμε τρεις μεταμορφωμένες επανεμφανίσεις τους. Η πρώτη απ' αυτές κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά (1984) με τον αγγλόφωνο τίτλο "Bitter Saturdays" και είναι εξολοκλήρου ορχηστρική βασισμένη απολύτως στην ίδια ενορχήστρωση του αρχικού δίσκου. Μάλιστα στη νεότερη ψηφιακή επανέκδοση του δίσκου το 1994 συνυπάρχουν (ευτυχώς) και οι δυο αυτές εκδοχές του έργου.

Υπάρχουν όμως άλλες δύο νεότερες και μάλλον άγνωστες επανεμφανίσεις του έργου, τις οποίες σας προσφέρω εδώ: 
Το 1994 από τη γερμανική εταιρία Trick Music κυκλοφόρησε μια επανεκτέλεση με ερμηνευτή τον Αντώνη Γκάτα, έναν ενδιαφέροντα Έλληνα τραγουδιστή που ζει μόνιμα στη Γερμανία κι έχει μια αξιοπρόσεκτη μουσική παρουσία, αφού έχει ηχογραφήσει ακόμη έναν κύκλο ελληνικών τραγουδιών σε μουσική του Λίνου Κόκοτου ("Τα όνειρά μας άσπρα"). Στο μπουζούκι τον συνοδεύει ο γνωστός Θεσσαλονικιός δεξιοτέχνης Γρηγόρης Τζιστούδης, επίσης Έλληνας μουσικός της διασποράς. 

Το 2001 τα "Πικροσάββατα" επανεμφανίστηκαν σε μια καινούργια επανεκτέλεση από τον νέο τραγουδιστή Παναγιώτη Καραδημήτρη, η οποία εκδόθηκε από τη μακαρίτισσα πια εταιρία FM Records. Η έκδοση περιλαμβάνει ένα επιπλέον τραγούδι, "Τα μάγια", που ερμηνεύει η Αλέξια. Το τραγούδι είναι σε δεύτερη εκτέλεση και προέρχεται από τον κύκλο "Σερενάτες" που ερμήνευσε αρχικά η Μαρία Φαραντούρη (1998).

Οπωσδήποτε είναι ενδιαφέρουσες και δυσεύρετες οι δυο αυτές επανεκτελέσεις, αλλά έχω την εντύπωση ότι όσοι είναι εξοικειωμένοι με τη στιβαρή λαϊκή ερμηνεία του Δημήτρη Μητροπάνου, δύσκολα θα αποδεχθούν την ερμηνεία του Γκάτα ή του Καραδημήτρη. Για αρχειακούς λόγους κυρίως...

πηγή: d58

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Δήμος Μούτσης: Μαρτυρίες (1974)

Για τη σημερινή επέτειο της αποκατάστασης της δημοκρατίας στον τόπο μας, στις 23 Ιουλίου 1974, διάλεξα να σας παρουσιάσω έναν ξεχασμένο δίσκο του Δήμου Μούτση που κυκλοφόρησε ακριβώς πάνω στη μεγάλη αυτή πολιτική μεταβολή και αποπνέει έντονα το κλίμα εκείνων των ιστορικών στιγμών.
Μετά την τριετή συνεργασία του με τη Philips ("Άγιος Φεβρουάριος", "Συνοικισμός Α", "Στροφές"), το 1974 ο Δήμος Μούτσης επαναπατρίζεται στην Columbia, όπου θα παραμείνει μέχρι το τέλος της δεκαετίας και θα μας δώσει τέσσερις συνολικά μεγάλους δίσκους ("Μαρτυρίες", "Τετραλογία", "Εργατική Συμφωνία", "Δρομολόγιο") και κάμποσα σκόρπια τραγούδια με διάφορους τραγουδιστές (Δήμητρα Γαλάνη, Χάρις Αλεξίου, Λιζέτα Νικολάου, Κωστής Χρήστου κ.ά.).
Ο πρώτος δίσκος αυτής της νέας φάσης ήταν οι "Μαρτυρίες". Δίσκος κατάφωρα αδικημένος και παραγνωρισμένος, που ήδη φαίνεται πως ανακαλύπτεται σήμερα, αλλά έχει γίνει πια σπανιότατος και δυσεύρετος. Ο ίδιος ο συνθέτης σε κάθε ευκαιρία δεν ξεχνάει να δηλώνει τη μεγάλη του αδυναμία για το δίσκο, όπου θεωρεί ότι περιέχονται μερικά από τα ωραιότερα λαϊκά τραγούδια του. Δεν ξέρω αν είναι αντικειμενική μια τέτοια αξιολόγηση, καθώς είναι βέβαιο ότι στο δίσκο δε θα βρούμε τραγούδια επιπέδου "Ελευσίνας" ή "Αύριο πάλι". Θα βρούμε όμως ασφαλώς μερικά πολύ όμορφα λαϊκά τραγούδια, όπως το "Γράμμα της Δευτέρας" ή το "Με ξένο διαβατήριο" σε στίχους του Γιάννη Λογοθέτη με τη στέρεη ερμηνεία του Μανώλη Μητσιά. Και πλάι σ' αυτά τις συναρπαστικές μελωδικές στιγμές του "Τούτο το βράδυ" ή του "Δεν έχει πια ζωή" σε στίχους του συνθέτη και του Μάνου Ελευθερίου αντίστοιχα με την πρωτοεμφανιζόμενη Βασιλική Λαβίνα. Ή το σατιρικό "Γιούπι γιούπι για" και το καταγγελτικό "Καταζητούνται" σε στίχους του ποιητή Γιώργου Χρονά με έναν συγκλονιστικό Χρήστο Λεττονό.

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Η Σούλα Μπιρμπίλη στο Παρίσι (1969)

Μιλώντας πρόσφατα για τη διεθνή καριέρα της Γιοβάννας στάθηκα στο πέρασμά της από το Παρίσι και τη συνάντησή της το 1964 εκεί με τον ανερχόμενο τότε Έλληνα πιανίστα και συνθέτη Γιάννη Σπανό. Ο συνθέτης σύντομα έγινε μεγάλο όνομα στη γαλλική πρωτεύουσα, ενώ παράλληλα ξεκίνησε και την καριέρα του στην Ελλάδα. 
Με αντίστροφη πορεία σημειώθηκε η μουσική διαδρομή της υπέροχης νεοκυματικής τραγουδίστριας Σούλας Μπιρμπίλη, η οποία ξεκίνησε με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ αμέσως μετά συνάντησε τον Νότη Μαυρουδή που της χάρισε ένα πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αλλά και τον Γιάννη Σπανό ερμηνεύοντας μερικά μελωδικότατα τραγούδια του. Το 1967 η Σούλα Μπιρμπίλη εγκατέλειψε την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι στήνοντας μια καινούργια καριέρα με το νέο της όνομα Σούλα Μαρκίζη. Είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα του γαλλικού τραγουδιού, όπως ο Ζιλμπέρ Μπεκό, ο Ανταμό και ο Μισέλ Λεγκράν. Όπως ήταν φυσικό όμως, ξανασυναντήθηκε εκεί και με τον Γιάννη Σπανό που συνέχιζε την παράλληλη καριέρα του σε Παρίσι και Ελλάδα.
Το 1969 η Σούλα Μαρκίζη ηχογράφησε ένα extended 45άρι με τέσσερα τραγούδια στα γαλλικά, από τα οποία τα δύο της πρώτης όψης του δίσκου είχαν μουσική του Γιάννη Σπανού και στίχους του Pierre Cour. Οι τίτλοι τους: "Mon enfant, mon amour" και "Si bleu, si blank". Η μελωδία του πρώτου είναι πασίγνωστη και χρησιμοποιήθηκε (αρκετά αλλαγμένη) από τον συνθέτη στο soundtrack "Εκείνο το καλοκαίρι", αλλά και στη μεταγενέστερη ελληνική διασκευή του τραγουδιού με τίτλο "Αν μ' αγαπάς". Η δεύτερη πλευρά του δίσκου περιλαμβάνει τα γαλλικά τραγούδια: "Cherche ton etoile", "Sous les ponts de Paris". Η ερμηνεία της Μαρκίζη είναι εξαιρετική με άψογη γαλλική προφορά και γλυκύτατο φωνητικό ηχόχρωμα.

(c) Vinyl 45'' extended | Pathe | 1969 | mp3 | Covers
πηγή: π.Αρτ.


Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Μικρό αφιέρωμα στη μαύρη επέτειο της Κύπρου



Αισθάνομαι βαθιά την ανάγκη σήμερα, 20 Ιουλίου, να σκύψω ευλαβικά στη μαρτυρική Μεγαλόνησο και να της χαρίσω ένα δάκρυ, καθώς συμπληρώνονται 43 ολόκληρα χρόνια από την τραγική εκείνη ημέρα του 1974, όταν εισέβαλαν στην Κυπριακή γη τα στρατεύματα του Αττίλα και διχοτόμησαν το νησί και τον πληθυσμό του, δίχως μέχρι σήμερα η διεθνής κοινότητα να σταθεί ικανή να αποκαταστήσει το δίκιο του κυπριακού λαού, με συνέπεια να συντηρείται ακόμη εκεί στην ανατολική γωνιά της Μεσογείου μια ανοιχτή πληγή που συνεχώς κακοφορμίζει.

Σας παρουσιάζω λοιπόν ένα τριπλό αφιέρωμα στη σημερινή μαύρη επέτειο:

Το πρώτο περιλαμβάνει μια ηχογράφηση που εκδόθηκε το 1979 από τη Fidelity με τίτλο: "Κύπρος - Μακάριος" και υπότιτλο: "Υπέρ του ειδικού ταμείου Πρεσβείας Κύπρου για τα θύματα του πραξικοπήματος και της εισβολής". Πρόκειται για ένα σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο που καταγράφει το χρονικό της μακραίωνης ιστορικής διαδρομής της Κύπρου από τα προϊστορικά χρόνια ίσαμε το μοιραίο καλοκαίρι του 1974 και την ανάληψη της διακυβέρνησης του ακρωτηριασμένου νησιού από τον Μακάριο. 
Το ντοκουμέντο αποκτά ιδιαίτερη αξία λόγω της παρουσίας στην αφήγηση του κορυφαίου ηθοποιού Μάνου Κατράκη, που διαβάζει τα κείμενα με στιβαρή άρθρωση των λέξεων και ολοφάνερη συγκίνηση. Μαζί του η ηθοποιός Άννα Μακράκη.

Το δεύτερο αφιέρωμα περιλαμβάνει το ηχητικό ντοκουμέντο "The Rape of Cyprus" ("Ο βιασμός της Κύπρου") που εκδόθηκε το 1975 από την αγγλική CBC. Αναφέρεται στο χρονικό της εισβολής των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο με αναδρομές στην πρόσφατη ιστορία του νησιού από τα χρόνια της ΕΟΚΑ και φτάνοντας μέχρι την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος της Ελλάδας στις 23 Ιουλίου του 1974. Η αφήγηση είναι στα αγγλικά με τη φωνή του Reuven Morgan σε κείμενα του Ανδρέα Χριστοφίδη διανθισμένα και με μαρτυρίες των θυμάτων, αλλά και δηλώσεις επιφανών πολιτικών προσωπικοτήτων της εποχής, όπως ο Γλαύκος Κληρίδης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, φυσικά ο Μακάριος, αλλά και ο γ.γ. του ΟΗΕ Κουρτ Βαλντχάιμ.
Παρεμβάλλεται ένα απόσπασμα από το ορατόριο του Γιώργου Κοτσώνη "Αγία Τηλλυρία", ενώ στο φινάλε ακούγεται απόσπασμα του τραγουδιού "It Was an Island" του John Vickers.

Τέλος, έχω και την ολοκληρωμένη μορφή του υπέροχου τραγουδιού-ποταμού "It Was an Island - Cyprus 1974" που έγραψε και τραγούδησε ο John Vickers σε στίχους του Lana der Parthogh. Το τραγούδι περιγράφει με συγκινητικό τρόπο την κυπριακή τραγωδία. Εκδόθηκε το 1975 σε δίσκο 45 στροφών.



ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΑ
πηγή: π.Αρτ./d58


Δείτε επίσης και τα παλιότερα αφιερώματά μας στην Κύπρο με τους δίσκους:
Γιώργος Κοτσώνης: "Μακάριος, ο νυν και αεί" (1981)  |  Μιχάλης Χριστοδουλίδης: "1955" (2005)

----

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Η Γιοβάννα στο Παρίσι (1964)

Η σπουδαία και πολυπράγμων καλλιτέχνις Γιοβάννα (γενν. 1940), κατά κόσμον Ιωάννα Φάσσου-Καλπαξή, τραγουδίστρια, ποιήτρια και μυθιστοριογράφος, γνώρισε στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '60 μια διεθνή καταξίωση, όταν συμμετέχοντας σε πάμπολλα διεθνή φεστιβάλ και συναυλίες κατάφερε να γίνει μεγάλο όνομα στη Σοβιετική Ένωση συνοδευόμενη από τον Μίμη Πλέσσα ή τον Κώστα Κλάββα, αλλά να έχει και πολύ πετυχημένα περάσματα από πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ηχογραφώντας τραγούδια σε διάφορες γλώσσες. 
Το 1964 βρέθηκε στη Γαλλία κι εκεί συναντήθηκε με τον έτερο κοσμοπολίτη συμπατριώτη μας, τον συνθέτη Γιάννη Σπανό, ο οποίος ήταν ήδη εκεί ένας καταξιωμένος πιανίστας στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα συνοδεύοντας μεγάλα ονόματα της γαλλικής σκηνής, όπως η Cora Vancaire, ο Serge Gainsbourg ή η Beatrice Arnac. Η ίδια ο Μπριζίτ Μπαρντό είχε ήδη τραγουδήσει τα πρώτα του τραγούδια, ενώ ακολούθησαν μεγάλες συνεργασίες με τον Marcel Rothel, τη Marie Laforet, την Pia Colombo, τη Michele Arnaud, τη δική μας Σούλα Μαρκίζη (Μπιρμπίλη) και πάνω απ' όλους την ιέρεια του γαλλικού υπαρξισμού Juliette Greco.
Εκείνη τη χρονιά λοιπόν η Γιοβάννα ηχογράφησε για τη γαλλική Polydor ένα extended 45άρι με τέσσερα πολύ όμορφα γαλλικά τραγούδια. Το ένα από αυτά ("Le ciel est une plage") γράφτηκε από τον Γιάννη Σπανό σε στίχους Jean Naty, ενώ τα υπόλοιπα υπογράφονται από διάφορους Γάλλους δημιουργούς (G. Wagenheim, E. Werner, W. Schloter). 
Το τραγούδι του Γιάννη Σπανού αμέσως μετά ηχογραφήθηκε και στην Ελλάδα με τίτλο "Ποιος να σφυρίζει" (στίχοι Αλέξη Αλεξόπουλου), πρώτα με τη Νέλλη Μάνου κι αμέσως μετά με την ίδια τη Γιοβάννα. Σημειώνω επίσης ότι η γαλλική version με τη Γιοβάννα ακούστηκε και στην ελληνική ταινία "Έκλαψα πικρά για σένα", παραγωγής 1964.




(c) Vinyl 45'' extended | Polydor | 1964 | mp3 | Εξώφυλλα
πηγή: π.Αρτ.

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Γιάννης Καλατζής: Ο πρώτος του δίσκος (1968)

Έφυγε από τη ζωή σήμερα ένας από τους πιο αγαπημένους τραγουδιστές της χρυσής εποχής του ελληνικού τραγουδιού, ο Γιάννης Καλατζής, σε ηλικία 74 ετών. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1943. Στις αρχές της δεκαετίας του '60 έκανε τα πρώτα του μουσικά βήματα συμμετέχοντας στο σχήμα Τρίο Μορένο της Θεσσαλονίκης, ενώ από το 1965 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα και δούλεψε πλάι στον Γιώργο Μητσάκη, ο οποίος του έγραψε τα πρώτα του τραγούδια. 
Το 1968, με τη την ίδρυση της δισκογραφικής εταιρίας Minos, βρέθηκε αμέσως στους κόλπους της κι αποτέλεσε έναν από τους κεντρικούς πυλώνες του καλλιτεχνικού της δυναμικού μέχρι τα μέσα της επόμενης δεκαετίας. Τη χρονιά εκείνη λοιπόν συμμετείχε ως βασικός ερμηνευτής στον πρώτο δίσκο της νεοσύστατης εταιρίας, τον περίφημο "Σταθμό" σε μουσική Μάνου Λοΐζου και στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, μέσα από τον οποίο ξεπήδησε η τεράστια επιτυχία "Δελφίνι δελφινάκι" που καθιέρωσε αμέσως τον νέο τραγουδιστή. 
Ακολούθησαν πολλές άλλες συνεργασίες που τον εδραίωσαν στις κορυφαίες θέσεις του πενταγράμμου για μια πενταετία περίπου. Τρεις ήταν οι συνθέτες που συνέβαλαν τα μέγιστα στην καταξίωσή του: Ο Μάνος Λοΐζος, ο Σταύρος Κουγιουμτζής και ο Γιώργος Κατσαρός. Ο Λοΐζος τον εκτιμούσε ιδιαίτερα κι έλεγε πως η φωνή του τού θύμιζε ανέμελο αλάνι που σεργιανάει στους δρόμους τραγουδώντας. Συνέχισε λοιπόν να τον αξιοποιεί και στους επόμενους δίσκους του ("Θαλασσογραφίες", "Νάχαμε τι νάχαμε")Η συνεργασία του με τον Γιώργο Κατσαρό του απέφερε τρεις μεγάλες εμπορικές στιγμές με τα χιλιοτραγουδισμένα σουξέ "Ο επιπόλαιος", "Κυρά Γιώργαινα" και "Ο Σταμούλης ο λοχίας". Ο Σταύρος Κουγιουμτζής του έγραψε συνολικά 19 ωραιότατα τραγούδια, κυρίως σε δίσκους 45 στροφών ("Ήσουν ωραία", "Ξενάκι είμαι και θαρθώ", "Γεια χαρά καλή", "Αν βαρέθηκες κυρία", "Της ζωής η μελισσοφωλιά", "Μέθυσα κι απόψε", "Πιάστε κορίτσια το χορό", "Στη γειτονιά σου", "Ήθελα να 'μουνα πουλί", "Να 'χα στο στήθος μου γυαλί")
Ερμήνευσε επίσης αρκετά τραγούδια του Γιώργου Μητσάκη, του Απόστολου Καλδάρα, του Κώστα Καπλάνη, του Μπάμπη Μπακάλη, του Βασίλη Βασιλειάδη, του Άγγελου Σέμπου, του Μίμη Πλέσσα, του Χάρη Λυμπερόπουλου, του Γιάννη Σπανού, του Λυκούργου Μαρκέα και του Βασίλη Δημητρίου, ενώ μετά το 1975 η καριέρα του πήρε την κατιούσα και βρέθηκε να ερμηνεύει ασήμαντα τραγουδάκια του Νίκου Καρβέλα ("Στη Χονολουλού", "Τώρα πλάκα μου κάνεις") και του Τόλη Βοσκόπουλου. Μετά το 1981 έπαψε πια να ηχογραφεί νέα τραγούδια και περιορίστηκε σε ζωντανές εμφανίσεις.
Το 1968 λοιπόν ο Γιάννης Καλατζής, παράλληλα με τη συμμετοχή του στον "Σταθμό" του Μάνου Λοΐζου, ηχογράφησε και τον πρώτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο το όνομά του. Ουσιαστικά επρόκειτο για ένα συμμάζεμα με τις πρώτες σκόρπιες ηχογραφήσεις του στις 45 στροφές. Στο δίσκο αυτόν βρίσκουμε τη μεγάλη επιτυχία "Τα χρυσά κλειδιά" του Θόδωρου Δερβενιώτη και του Κώστα Βίρβου. Εδώ ακούγεται επίσης για πρώτη φορά το χαριτωμένο "Έβαλα φτερά" των Χάρη Λυμπερόπουλου και Διονύση Τζεφρώνη, το οποίο παραδόξως περιλήφθηκε δυο χρόνια αργότερα και στον τρίτο προσωπικό δίσκο του τραγουδιστή ("Κυρά Γιώργαινα", 1970). Εδώ έχουμε επίσης δυο ακόμα ωραία τραγούδια: Το χασάπικο "Με πήρε η νύχτα" του Απόστολου Καλδάρα και το χασαποσέρβικο "Δάκρυ δάκρυ Μανωλάκη" του Γιώργου Μητσάκη. Ο δίσκος συμπληρώνεται με τραγούδια του Κώστα Καπλάνη και του Χάρη Λυμπερόπουλου, τα οποία έχουν ξεχαστεί πια, όπως και ο δίσκος στο σύνολό του, αφού δεν επανεκδόθηκε ποτέ ψηφιακά, αν και τα μισά τραγούδια μπορεί να τα βρει κανείς σκόρπια σε διάφορες ψηφιακές συλλογές.


(c) LP | MINOS | 1968 | mp3 | Εξώφυλλα
πηγή: tzilivak/d58